Η nouvelle vague του Ευρωπαϊκού hard rock, έχει την τιμητική της φέτος, ακόμα και αν τείνει, πλέον, να μετατραπεί σε καθεστηκυία τάξη. Μέσα σε αυτήν τη «νέα τάξη πραγμάτων», πρωτοστατούντες οι Crashdiet συνεχίζουν παρά τα προβλήματά τους και μετά από δύο εξαιρετικά albums και δύο αλλαγές τραγουδιστών, η μία αναπάντεχη και, δυστυχώς, αναπόφευκτη, η δεύτερη απλά αναπάντεχη, κυκλοφορούν το τρίτο τους album.

Το σημαντικότερο που έχουν καταφέρει οι Σουηδοί, είναι το ότι κατάφεραν να ενσωματώνουν τις αλλαγές στη σύνθεση χωρίς να πέφτουν σε λακκούβες. Και αυτό καταφέρνουν ακόμα μία φορά. Παραμένοντας πιστοί σε αυτό που δημιούργησαν εξαρχής, αφομοιώνουν όλα τα νέα στοιχεία που κουβαλάει μαζί του ο νέος frontman και εμπλουτίζουν με αυτά την ήδη διαμορφωμένη μουσική άποψή τους. Τι να περιμένει κανείς? Τι άλλο από δαιμονισμένα riffs, sleaze αισθητική, ανεπιτήδευτη ωμότητα κατά τόπους και ηθελημένη μελωδικότητα αλλού.

Ένα νέο album, λοιπόν, και μάλιστα ένα album ακόμα πιο ενδιαφέρον και ακόμα πιο ξεκάθαρο στο στόχο του από τα δύο προηγούμενα. Και αν το πρώτο ήταν η αριστουργηματική μεν, άβολη δε παρουσίασή τους στο ευρύ κοινό, αν το δεύτερο είχε να διαχειριστεί τη δυναμική του πρώτου και το σοκ της απώλειας ενός μέλους, αυτό το τρίτο διαχειρίζεται, πλέον, την επιτυχία και την ποιότητα των άλλων και το καταφέρνει σε μεγαλύτερο, ακόμα, βαθμό. Γιατί, πλέον, οι Crashdiet, προσθέτουν την εμπειρία του να διαχειρίζονται κάθε πιθανή κατάσταση και έχουν, τώρα, τη δυναμική να επιβάλουν αλλαγές και διαφορετικότητες κατά το δοκούν. Όχι πως δεν υπάρχουν αμήχανες στιγμές σε αυτό το album. Υπάρχουν μικρές λεπτομέρειες, εδώ και εκεί, που κάνουν τις προτεραιότητες εμφανείς. Αυτό που έχει, όμως, σημασία εν προκειμένω, είναι η ολοκλήρωση του πράγματος και εδώ δεν υπάρχει χώρος για αμφισβήτηση.