Χωρίς να ξοδέψουν παραπάνω χρόνο από ότι χρειάζεται, οι Crazy Lixx επανέρχονται με νέο album, σε μεγαλύτερη εταιρία αυτή τη φορά και συνεχίζουν από εκεί που μας άφησαν με το  εξαιρετικό τους ντεμπούτο δύο χρόνια πριν.

Χρησιμοποιώντας την ίδια συνταγή, οι Σουηδοί, αποφεύγουν τις κακοτοπιές και εμπλουτίζουν τη δισκογραφία τους με ένα ακόμα πολύ καλό album στοχεύοντας να διατηρηθούν στις συνειδήσεις των ακροατών ως μία από τις πλέον ελπιδοφόρες και δυναμικές μπάντες του είδους τους.

Συνεπώς, κανείς δεν ανέμενε εκπλήξεις και το συνολικό πακέτο περιλαμβάνει αυτό ακριβώς που πρέπει. Sleaze-AOR και Hard Rock με υψηλό δείκτη ευχαρίστησης, δυναμικά riffs και μελωδικά, «πιασάρικα» ρεφρέν. Η ιδανική συνταγή για τη δεκαετία του 80. Τι συναισθήματα προκαλεί, όμως, σήμερα? Σε κάθε περίπτωση, προσπαθεί να επαναλάβει ακριβώς αυτό που πέτυχαν δύο χρόνια πριν και τα καταφέρνει χωρίς κόπο.

Αυτή είναι, όμως, και η παγίδα την οποία, τελικά, δεν αποφεύγει. Παρά τις προσπάθειες του Chris Laney να δημιουργήσει έναν κάπως διαφορετικό ήχο, οι συνθέσεις δεν είναι παρά μία επανάληψη των παλαιότερων. Ίσως μια αλλαγή στις μελωδίες των φωνητικών να προκαλέσουν ένα επιπλέον ενδιαφέρον, ειδικά στους fans των Def Leppard (σε ορισμένα σημεία του album), πέραν τούτου, όμως, ουδέν και αν περιμένατε κάτι, έστω και λίγο, διαφορετικό, απατάσθε.

Όπως και να έχει, το album είναι καλό και μάλιστα αρκετά για να πετύχει το στόχο του. Οπότε «mission accomplished» και, άλλωστε, κάθε επιμονή για πραγματική ανανέωση σε αυτόν τον ήχο είναι περιττή. Κάποιες φορές οι παραδοσιακές συνταγές είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεται.