Ο τίτλος του δίσκου με ερωτηματικό. Αυτό δεν ξέρω αν υποτίθεται ότι είναι για να συμβολίσει την απομάκρυνση του σημερινού ανθρώπου από την φύση ή κρύβει κάποιο σχόλιο για την κατάσταση της μπάντας.

Μιας και αναφερόμαστε στη μπάντα ας κάνουμε και μία παρουσίασή τους. Οι Asylum Pyre είναι ένα σεστέτο από την Γαλλία, οι οποίοι σύμφωνα με την σελίδα τους στο MySpace κινούνται στα πλαίσια του Metal / Progressive / Lyrical.

Τώρα με βάση το ντεμπούτο τους θα έλεγα ότι αυτό είναι σωστό. Αλλά είναι και το πρόβλημα τους. Αν και περισσότερο από progressive οι συνθέσεις είναι προς το power, η συνύπαρξη οπερετικής γυναικείας φωνής και gothic, και σε κάποιες στιγμές brutal, αντρικών φωνητικών θολώνει τα νερά.

Τα δέκα κομμάτια του δίσκου δεν είναι άσχημα. Περιέχουν ωραίες μελωδίες, τα φωνητικά είναι σωστά, η παραγωγή γυαλισμένη όσο πρέπει, χωρίς να αφαιρεί από την ζωντάνια των συνθέσεων. Βεβαίως, αυτό που τους διαφοροποιεί είναι οι λιγότερο συμφωνικές ενορχηστρώσεις σε σχέση με μπάντες όπως οι Nightwish, oι Epica, οι After Forever, κ.α. Όμως είναι μάλλον λάθος να προϋποθέτουμε ότι επειδή ένα συγκρότημα έχει μία mezzo soprano θα πρέπει να είναι συμφωνικός ο ήχος τους. Οι The Gathering μια χαρά απέδειξαν ότι μπορείς να κάνεις κι άλλα με μία τέτοια φωνή από το να  την πλαισιώνεις με μία ψηφιακή ορχήστρα.

Όμως οι The  Gathering διαφοροποιούνται από το metal εδώ και καιρό και οι Lacuna Coil το γυρίσανε στο ηλεκτρονικό rock/metal, ενώ οι Tristania περιμένουμε ακόμα να δώσουν δείγμα γραφής από την Mariangela Demurtas. Οπότε θεωρητικά το πεδίο είναι ελεύθερο για μία μπάντα με οπερετικά φωνητικά που δε παίζει συμφωνικό metal. To αν θα είναι αυτοί οι Asylum Pyre μένει να το δούμε. Πρέπει πρώτα νομίζω και οι ίδιοι να αποφασίσουν που θέλουν να πατήσουν.