Ο Marilyn Manson είναι πιθανότατα ο διάδοχος του Alice Cooper και των Kiss όσον αφορά το shock rock. Οι τρεις πρώτοι του δίσκοι θα μνημονεύονται για πάντα χάρη στην εκπληκτική και πρωτότυπη ατμόσφαιρά τους αλλά και για τα πολύ δυνατά κομμάτια που δεν έβγαιναν από τα κεφάλια μας. Από εκεί κι έπειτα όμως τι; Μια προσπάθεια για ανέβασμα του τσαμπουκά με το “Holly Wood…”, ένα “The Golden Age…” που προσπάθησε να ξαναγίνει πιασάρικο (βλ. mObscene κτλ.) κι ένα ‘κλαψιάρικο’ “Eat Me…” μάλλον λόγω των προσωπικών του προβλημάτων.

Φτάνουμε, λοιπόν,  στο 2009 και τη νέα του προσπάθεια που σηματοδοτεί την επιστροφή του μπασίστα Twiggy Ramirez στην μπάντα μετά από 6 χρόνια. Παρά τις προσπάθειες των Chris Vrenna και Sean Bevan στη μίξη το άλμπουμ δε σώζεται. Είναι λιγότερο βαρετό από το “Eat Me…”, ειδικά από τη μέση και μετά αλλά και πάλι ακούγεται αδύναμο, ανέμπνευστο και το σημαντικότερο: δεν παλεύεται η ακρόασή ολόκληρου του άλμπουμ, αυτό που λείπει στις μέρες μας κι από τα νέα σχήματα. Η ειρωνεία και το αγέρωχο βλέμμα του παρελθόντος έχουν δώσει τη θέση τους στο παράπονο και την απογοήτευση για την πραγματικότητα. Είναι αυτό το ζητούμενο από έναν καλλιτέχνη που το έπαιξε ανδρόγυνο για να προκαλέσει; Είναι κομμάτια που θυμίζουν Depeche Mode ή αμερικανικό 90s rock αυτό που θέλουμε από το Manson; Ή μήπως μπορείτε εσείς που τον αγαπήσατε για τη διαφορετικότητά του να ακούτε τα ίδια και τα ίδια εδώ και 10 χρόνια από αυτόν; Γιατί η εντύπωση που δίνει στον ακροατή το άλμπουμ είναι ότι δεν έχει τίποτα φρέσκο να προσφέρει και ούτε καν να μας ‘αγριέψει’ δεν μπορεί πλέον.

Όσο και να προσπαθεί με τα πιανάκια και τις μπαλαντοειδείς μπουρούχες του να μας πείσει ότι είναι ένας glam star ο Marilyn μάλλον έχει βαλτώσει για τα καλά. Αυτή η δεκαετία ήταν το Βατερλό του. Μακάρι αυτό να είναι το “Μεγάλο Φινάλε Του Πάτου” που έχει πιάσει…