H αρμάδα των Sacred Steel είχε αρκετό καιρό να «χτυπήσει» δισκογραφικά. Τρία χρόνια μετά το αμφιλεγόμενο – για πολλούς – “Hammer Of Destruction” οι Γερμανοί επανέρχονται με ένα ολοκαίνουριο άλμπουμ με τον βίαιο τίτλο “Carnage Victory” και είναι αμφίβολο αν θα προσελκύσουν νέους πιστούς οπαδούς με την τρέχουσα δουλειά τους, ενώ λογικά θα ξανασυγκεντρώσουν γύρω τους όσους γεύτηκαν με χαρά τις δουλειές τους από το “Slaughter Prophecy” (2002) άλμπουμ τους και μετά.

Η χρονική αυτή αναφορά δεν είναι τυχαία, μιας και στις αρχές της τρέχουσας δεκαετίας η μπάντα του Gerrit Mutz (εξέχων μέλος των Tragedy Divine, Dawn of Winter) αποφάσισε να συνδυάσει σε αρκετά σημεία το τραχύ και γρήγορο heavy/battle Metal με φόρμες προσκείμενες στον πιο ακραίο ήχο (growlings, υπεργρήγορα riffs κλπ) απογοητεύοντας κάποιους πιο παραδοσιακούς metallers αλλά στοχεύοντας (και) σε ένα πιο νεανικό κοινό. Όπως και να ‘χει, οι Sacred Steel ουδέποτε υπήρξαν η εμπορική μπάντα που θα επενδύσει σε εύκολα δομημένες και ευάκουστες φόρμες, οπότε λίγη σημασία έχει η διευκρίνιση των μουσικών τους κινήτρων εν έτει 2009.

Στο “Carnage Victory” συναντάμε ένα μεγάλο ποσοστό από τη συνθετική ταυτότητα τον Γερμανών, με κύριο χαρακτηριστικό – για άλλη μία φορά – την εξέχουσα και μοναδική φωνή του κυρίου Mutz. Μια φωνή αρκετά ιδιαίτερη που οι περισσότεροι λατρεύουν να μισούν, πλην όμως αποτελεί σημείο κατατεθέν του συγκροτήματος (βλ. Μanilla Road) και ιδιαίτερη συμπάθεια της γράφουσας. Επιθετική, με μια ελοχεύουσα μελαγχολία και doom αισθητική, η φωνή του Gerrit φαίνεται αυτή τη φορά λίγο πιο ώριμη...αλλά και λίγο πιο κοπωμένη. Μπορεί και το ένα να είναι επακόλουθο του άλλου, ποιος ξέρει; Ιδιαίτερη εντύπωση, επιπλέον, κάνει και το γεγονός ότι ακραίες φωνητικές αρμονίες δεν υπάρχουν γενικά στο νέο αλμπουμ. Από κει και πέρα η μουσική, για όσους ξέρουν τη μπάντα από παλιά, δεν επιφυλάσσει ιδιαίτερες εκπλήξεις. Πιεστικό και πολεμοχαρές Metal που χρωστά πολλά στην Αμερικάνικη Metal σκηνή των 80s (Omen, Attacker, Liege Lord), με γρήγορες κιθάρες, ποικίλα drums, μελωδικά πλην αρχετυπικά solos και σχετικά περίπλοκες μπασογραμμές. Κάποιο ιδιαίτερο κομμάτι δε θα έλεγα ότι ξεχωρίζει, μιας και όλα σχεδόν κινούνται στο πατροπαράδοτο Sacred Steel ύφος πλέον, ενώ αφηγηματικά μέρη υπάρχουν σε καποια συγκεκριμένα μουσικά αποσπάσματα (στο “Broken rites” υπάρχει ένα intermezzo με αφήγηση στα Ελληνικά!).

Το νέο άλμπουμ των Sacred Steel δεν έχει να προσθέσει ούτε να αφαιρέσει κάτι στην δωδεκαετή ιστορία της μπάντας, κατά την άποψή μου. Κάποιες ακουστικές κιθάρες, η (μικρή) αναπροσαρμογή των φωνητικών με το πέρασμα του χρόνου και ένα πιο έντονο φλερτ με το κλασσικό Metal είναι τα στοιχεία που θα έθιγα σαν σημεία αναφοράς σχετικά με άλλες δουλειές του Γερμανικού αυτού κουιντέτου. Δε θα το πρότεινα σαν τον αντιπροσωπευτικό δίσκο για να ξεκινήσει κάποιος οπαδός το ταξίδι γνωριμίας του με το συγκρότημα, αλλά σε καμία περίπτωση δε θα το απέρριπτα κιόλας. Είναι καλό το ότι οι Sacred Steel  δισκογραφούν ακόμα, μιας και διατηρούν το δικό τους στυλ και δεν λένε να πέσουν στη λούμπα του sound-like-this-too ήχου με αυτοσκοπό την προβολή. Για αυτό και μόνο, η υποστήριξη στο “Carnage Victory” είναι επιθυμητή αν θεωρείτε τον εαυτό σας φίλο και σύμμαχό τους. Ούτως ή άλλως, σε μουσικό επίπεδο δε θα απογοητευθείτε.