Το γεγονός ότι οι KISS αποφάσισαν (επιτέλους) να ξαναγράψουν μουσική και να μπουν στο στούντιο ύστερα από 11 χρόνια για κυκλοφορία νέου άλμπουμ, είναι μια ελπίδα ότι η μουσική πλευρά της μπάντας είναι ακόμη ζωντανή…Προσπαθώντας να αποφύγω υπερβολές του τύπου «ένα από τα καλύτερα KISS άλμπουμ» και διάφορες άλλες τέτοιου είδους δηλώσεις, κυριολεκτικά ‘έλιωσα’ το άλμπουμ με την ησυχία μου πριν αρχίσω να γράφω την παραμικρή λέξη γι’ αυτό. Και εδώ είμαστε… Το άλμπουμ είναι μεν πολύ καλό αλλά μην υπερβάλλουμε κιόλας.

Το προηγούμενο στούντιο άλμπουμ των Kiss, το “Psycho Circus” του 1998 με την original lineup, αποδοκιμάστηκε από πολλούς οπαδούς ανά τον κόσμο – κυρίως εκ των υστέρων - , όταν κάποια χρόνια αργότερα και αφού είχαν αποχωρήσει ο Ace και ο Peter από την μπάντα, οι ίδιοι οι KISS επιβεβαίωσαν τις φήμες πως στο άλμπουμ ο Ace παίζει μόνο σε 3 κομμάτια ενώ ο Peter είναι μόνο στο “Into The Void”. Κάτι που δεν είναι ‘νέο’ για τους οπαδούς των KISS καθότι από το “Dressed To Kill” (1975) και ύστερα είτε συνήθιζαν να παίζει ο ένας τα όργανα του άλλου, είτε να υπάρχουν ‘unaccredited’ μουσικοί σε διάφορα κομμάτια.

2009 και οι KISS μπαίνουν στο στούντιο για την ηχογράφηση του νέου “Sonic Boom”. Έχοντας σαν ‘όραμα’ να προσεγγίσουν τον original 70s ήχο τους, μπαίνουν στην διαδικασία επαναπροσέγγισης του παρελθόντος, ηχογραφώντας αναλογικά έτσι ώστε να επιτύχουν τον 70s ήχο στο μέγιστο δυνατόν και προσλαμβάνοντας τον Michael Doret για να σχεδιάσει το εξώφυλλο, ο οποίος είχε σχεδιάσει και το κλασσικό πλέον εξώφυλλο του “Rock And Roll Over” του 1976. Ένα ερώτημα βέβαια είναι, πως είναι δυνατόν να πιάσεις τον 70s ήχο και κυρίως το feeling χωρίς δύο σημαντικούς παράγοντες παρόντες, κοινώς, τον Ace και τον Peter; Ιδιαίτερα η απουσία του Ace είναι πολύ αισθητή, τόσο στο άλμπουμ όσο και στην μπάντα γενικότερα και αυτό γιατί απλούστατα δεν μπορείς να αντικαταστήσεις έναν θρύλο μόνο και μόνο φορώντας το makeup του και προσπαθώντας να ακουστείς σαν αυτόν. Οι KISS είναι μπάντα που χρειάζεται μουσικούς με προσωπικότητα και όχι κλώνους. Τόσο απλά.

Ας περάσουμε όμως στο άλμπουμ. Αυτό που παρατήρησα ύστερα από αναρίθμητες ακροάσεις είναι πως, καταρχήν, το υλικό του “Sonic Boom” έχει γραφτεί και ενορχηστρωθεί με έξυπνο τρόπο συνδυάζοντας στοιχεία από διάφορες περιόδους της μπάντας. Τα κιθαριστικά μέρη riffs είναι βασισμένα στον 70s KISS ήχο ενώ οι μελωδίες των ρεφραίν - με εξαίρεση το “Yes I Know (Nobody’s Perfect)” - έχουν ‘δανειστεί’ διάφορα στοιχεία από σχεδόν όλες περιόδους τις μπάντας μετά το 1982. Το άλμπουμ ανοίγει με το “Modern Day Delilah”, ένα όντως καταπληκτικό κομμάτι με πολλά “Zeppelin” στοιχεία που πραγματικά σου ‘κολλάει’. Συνεχίζοντας με το πρώτο κατά σειρά κομμάτι του Gene, “Russian Roulette” , παρατηρεί κανείς στοιχεία από “Revenge” (βλέπε το break στην αρχή αλλά και την αλλαγή σε γρήγορο tempo στη συνέχεια), αναμιγμένα με ένα 70s rock ‘n roll riff, κάτι που γίνεται αντιληπτό στο επόμενο, καταπληκτικό κομμάτι του Paul, “Never Enough”. To “Yes I Know (Nobody’s Perfect), είναι το μοναδικό κομμάτι που θα έλεγα πως είναι όντως σαν να βγήκε από τα 70s. Σίγουρα η καλύτερη στιγμή του Gene και μια από τις καλύτερες του άλμπουμ. “Stand” για την συνέχεια, και ενώ μπαίνει πολλά υποσχόμενο, το ατυχές ρεφραίν του το καθιστά τελικώς πολύ μέτριο. Κάπου εδώ θεωρώ πως το άλμπουμ ‘κάνει κοιλιά’ καθώς μέχρι και το προτελευταίο “When Lightning Strikes” έχουμε κάπως πιο μέτριες συνθέσεις. Τα “Hot N’ Cold”, “All For The Glory”, “Danger Us” και “I’m An Animal” ακούγονται περισσότερο συμπληρωματικά κομμάτια στο άλμπουμ παρά ως πρωταγωνιστές σε αυτό.  Στο “All For The Glory”-την καλύτερη ίσως σύνθεση από τις τέσσερις προαναφερθείσες- έχουμε τον Eric Singer στα φωνητικά ο οποίος πραγματικά κάνει πολύ καλή δουλειά! Προτελευταίο κομμάτι, το ντεμπούτο του Tommy “Fake Ace” Thayer με τίτλο “When Lightning Strikes”. Ένα πάρα πολύ καλό κομμάτι με δυναμική και ομολογουμένως πολύ καλά φωνητικά. Κλείνοντας, έχουμε την έκπληξη από τον μοναδικό Stanley: “Say Yeah”. Και μόνο από τον τίτλο, περιμένεις να ακούσεις κομματάρα, πράγμα που φυσικά συμβαίνει! Το “Say Yeah”, μπορεί να είναι ενδεχομένως το μοναδικό κομμάτι που δεν έχει σχέση με το υπόλοιπο άλμπουμ καθώς είναι φουλ «ντυμένο» με τις επιρροές του προσωπικού άλμπουμ του Paul “Live To Win”, αλλά who cares; Είναι  απλά ΚΟΜΜΑΤΑΡΑ! (Σημείωση: Η εισαγωγή του κομματιού βέβαια, είναι «δανεισμένη» από “Radio Nowhere” του B. Springsteen!).

Ανακεφαλαιώνοντας, θα έλεγα πως το “Sonic Boom” είναι όντως ένα πάρα πολύ καλό άλμπουμ, δεδομένης της παρούσας κατάστασης των KISS. Τα κιθαριστικά του μέρη έχουν ως βάση τον 70s KISS ήχο (κατά το πλείστον) ενώ τα ρεφραίν ‘ερωτοτροπούν’ με πιο σύγχρονες περιόδους της μπάντας, παντρεύοντας το παρελθόν με το παρόν αρμονικά και έξυπνα. Πολύ καλό άλμπουμ, αλλά οι KISS μπορούν σαφώς πολύ καλύτερα, τόσο συνθετικά όσο και ζωντανά…Αλλά μερικές φορές δίνεις απλά αυτό που έχεις και μπορείς.