Οι Sonata Arctica, ένα από τα μεγαλύτερα power metal συγκροτήματα σήμερα, επιστρέφουν και πάλι με νέο άλμπουμ με τον τίτλο " The Days of Grays". Οι Sonata Arctica ξεκίνησαν ως μια τυπική power metal μπάντα στα βήματα των παλιών Stratovarius, αλλά σιγά-σιγά εξελίχθηκαν σε ένα πιο συμφωνικό-μελωδικό metal σχήμα με progressive επιρροές. Το 2007, με το άλμπουμ “Unia”, είδαμε την πρώτη αλλαγή του ύφους των Sonata Arctica σε ότι έχουν εξελιχθεί σήμερα. Έχουν απαλλαγεί από όλα τα γρήγορα riffs και τις δυναμικές μελωδίες κατευθυνόμενοι σε ένα πιο ατμοσφαιρικό είδος μουσικής που βασίζεται περισσότερο στα πλήκτρα και τα φωνητικά του Tony Kakko.

Το “The Days of Grays” περιέχει ακόμα μερικά απομεινάρια της παλιάς καλής mid-tempo/power ένδοξης περιόδου τους σε κάποια κομμάτια, όπως το "Deathaura" και το "Flag in the Ground " που ανοίγουν με χαρακτηριστικά Sonata Arctica riffs, όπου και ο Tommy Portimo έχει την ευκαιρία να αξιοποιήσει το διπέταλό του. Αυτό που με ‘χαλάει’ αρκετά στο άλμπουμ είναι οι πιο αισθηματικές μπαλάντες που δεν κατάφεραν να μου τραβήξουν την προσοχή, ειδικά κομμάτια όπως τα “As If the World Wasn’t Ending”, “No Dream Can Heal A Broken Heart” και “Juliet”. Είχα συνηθίσει την τάση του Tony Kakko να γράφει στίχους για ραγισμένες καρδιές, καθώς όλοι θυμόμαστε αριστουργήματα όπως τα “Letter To Dana” και το “Don’t Say a Word”, αλλά οι συναισθηματικές μπαλάντες/ερωτικά τραγούδια του "The Days της Grays" δεν κατάφεραν να με αγγίξουν.

Δεν μπορώ να κατηγορήσω τον Elias Viljanen για την κατεύθυνση της μπάντας, μιας και φαίνεται να ακολουθεί πιστά το στυλ που χάραξε για την μπάντα ο πρώην κιθαρίστα τους Jani Liimatainen, όπως ούτε και το υπόλοιπο συγκρότημα, που εξακολουθεί να δείχνει τις εκπληκτικές μουσικές του ικανότητές. Ο Kakko εξακολουθεί να έχει τις ίδιες καταπληκτικές φωνητικές ικανότητες, όπως και ο Klimgenberg να είναι ένας πολύ καλός πληκτράς. Φαίνεται μάλλον ότι το Power Metal σήμερα έχει λάβει μια ορισμένη νέα κατεύθυνση που, εγώ τουλάχιστον, δεν μπορώ να καταλάβω, μιας που οι Sonata δεν είναι το μόνο συγκρότημα που με απογοήτευσε με τη νέα μουσική του κατεύθυνση. Μήπως είμαι πολύ ‘old school’ ή μήπως οι Sonata οφείλουν στους οπαδούς τους μια επιστροφή στην εποχή του “Ecliptica”;