Μετά το ηχογραφημένο στην Ιαπωνία live που κυκλοφόρησαν, οι αδιαφιλονίκητοι πρωτοπόροι  του κιθαριστικού μελωδικού death metal ρίχνουν άλλο ένα cd στην αγορά.  Δε χρειάζονται  πολλές  εισαγωγές για τους Σουηδούς. Το συγκρότημα των αδερφών Ammot είναι αυτό που έχει φτιάξει ένα σχεδόν δικό του είδος μέσα στους κόλπους του ήδη καθιερωμένου σουηδικού death. Και μιλάω φυσικά για το death που έχει ως ευαγγέλιο την πολύ προσεγμένη κιθαριστική δουλειά, από δύο κιθαρίστες,  και κυρίως τον Mike Ammot που είναι ο βασικός συνθέτης, οι οποίοι ξέρουν να συνδυάζουν επιθετικά riff με  εκπληκτικές -και όταν λέμε εκπληκτικές  μιλάμε για  σχεδόν ‘αγγελικές’- μελωδίες, που είναι αποτέλεσμα εμπεριστατωμένης γνώσης, αρμονίας και καθαρά κλασικών επιρροών. Αυτές οι μελωδίες είναι το χαρακτηριστικό σημάδι που αφήνουν για μένα οι Αrch Enemy.

Το συγκεκριμένο cd  δεν έχει καινούρια κομμάτια (δυστυχώς…), αλλά πρόκειται για επανηχογράφηση τραγουδιών από τα 3 πρώτα τους cd  όπου στη φωνή ήταν ο John Liiva και όχι η Angela Gossow που με τα ουρλιαχτά της και την αίσθηση που προκάλεσε με την έκπληξη που δημιουργεί  το οξύμωρο «γυναίκα που γρυλίζει σαν άντρας» έκανε την μπάντα ακόμα πιο γνωστή. Το πρώτο ερώτημα λοιπόν στο οποίο μπορεί να απαντήσει το κείμενο αυτό λοιπόν είναι αν υπήρχε ανάγκη να κυκλοφορήσει αυτό το cd και κατά δεύτερον αν έγινε δουλειά αξιόλογη που να δικαιολογεί την ύπαρξή του. Προφανώς η σκοπιμότητα  ήταν να ηχογραφηθούν εκ νέου τα κομμάτια με πολύ καλύτερη παραγωγή που το τότε budget δεν επέτρεπε και ερμηνευμένα με το ύφος  της νέας τραγουδίστριας και προσαρμοσμένα σε αυτήν. Κάτι σαν γεφύρωμα των νέων και παλιών οπαδών και  αναγέννηση κάποιων κομματιών. Ως προς τον ήχο η αποστολή εξετελέσθη. Ο Andy Sneap στην παραγωγή ήταν εγγύηση για αυτό. Επίσης το ότι γράφτηκαν καινούριες μπασογραμμές και ολόκληρα μέρη στα τύμπανα, όπως και το ότι εμπλουτίστηκαν ή ανανεώθηκαν κάποιες μελωδίες και σόλο είναι ένα συν, ενώ το ότι επιλέχτηκαν ουσιαστικά τα κορυφαία κομμάτια από τα πρώτα άλμπουμ δίνει στη συλλογή και τη δυνατότητα να λειτουργεί και ως μια άτυπη εισαγωγή στη μουσική των Σουηδών, ένα “early days”. Τώρα όσον αφορά τη φωνή της Angela, αν κάποιος την προτιμά από τη φωνή του προκατόχου της είναι θέμα γούστου. Τσεκάρετε οπωσδήποτε το “Bridge Of Destiny” που επιτέμνει όλες τις αρετές της μουσικής αυτής της μπάντας καθώς και λόγω διάρκειας τα περιέχει όλα.

Αν δεν καίγεστε και έχετε τα παλιά cd ή προτιμάτε να περιμένετε καινούριο υλικό δε θα σας παρεξηγήσει κανείς αν δε σπεύσετε να το προμηθευτείτε. Αλήθεια, το ξέρατε ότι η τραγουδίστρια των Arch Enemy πριν πιάσει το μικρόφωνο των Σουηδών ήταν δημοσιογράφος;