Η ιστορία των Marduk ξεκινάει το 1991, όταν ο Morgan Steinmeyer Hakansson θέλησε να δημιουργήσει το πιο brutal και βλάσφημο μουσικό σχήμα. Εμπνευστής του ονόματος των Σουηδών ο βαβυλώνιος θεός Marduk, προστάτης της Βαβυλώνας. Ακούραστοι από την πάροδο των χρόνων επιστρέφουν με το ενδέκατο κατά σειρά studio album τους και προσφέρουν ανακούφιση στο κοινό του death και black που περιμένει πως και πως κάθε φορά μια νέα κυκλοφορία μιας τόσο καταξιωμένης και συνειδητοποιημένης μπάντας. Κύρια θέματα των στίχων των τραγουδιών ο Σατανισμός, ο αντι-Χριστιανισμός και η αναζωπύρωση του, η Βίβλος και ιστορικά γεγονότα.  

Ίσως κάποιοι διαφοροποιήσουν το δίσκο αυτό σε σχέση με τις πιο σκληρές κυκλοφορίες των Σουηδών (βλ. Rom 5:12, Opus Nocturne), αλλά θα προτιμούσα να το δω διαφορετικά. Μπορεί να περιέχονται ακουστικά και ταυτόχρονα ‘σκοτεινά’ κομμάτια, όπως το “Funeral Dawn” αλλά αυτό δεν αναιρεί τον πλούτο του δίσκου. Το πρώτο καταιγιστικό κομμάτι της δημιουργίας αυτής “Nowhere, No-One, Nothing” μας προετοιμάζει για έναν απόλυτα black ήχο. Οι Marduk δεν συμμερίζονται την κλασική “βαβούρα” που χρησιμοποιούν πολλά σχήματα του είδους αυτού, αλλά αποδεικνύουν κάθε φορά ότι εκτός από δύναμη και ισχύ κατέχουν και εξουσία. Απόλυτα σκοτεινές μελωδίες κιθάρας (Morgan “Evil”) και riffs που εκφράζουν με ακρίβεια τον black ήχο δένονται με την κτηνώδη χροιά του Daniel Rosten (“Mortuus”) και την ‘εμπρηστική’ ερμηνεία του drummer Lars Broddesson. Κομμάτια γεμάτα οργή και δίψα για εκδίκηση, όπως τα “This Fleshly Void” και “Into Utter Madness”, δίνουν τη σκυτάλη σε άλλα που οι ακροατές θα μισήσουν που τα αγάπησαν, όπως τα “Phosphorous Redeemer” και “To Redirect Perdition”, και καταλήγουν σε μια έκρηξη εξορκισμού. Ένα από τα πιο ακουστικά τραγούδια είναι το μοναδικό “Unclosing The Curse”, του οποίου οι μυστικιστικές μελωδίες προκαλούν μια τελετουργική αίσθηση και η φαντασίωση των Κρυφών Δυνάμεων φέρνει εικόνες μάχης του Καλού και του Κακού.

Οι Marduk δύσκολα απογοητεύουν οπαδούς και κερδίζουν συνεχώς καινούριους. Πιστοί στις επιρροές, στην έκφραση και τη δημιουργικότητά τους μας χαρίζουν ακούσματα που παραμένουν αξέχαστα, όπως και με το “Wormwood”.