Η μπάντα αυτή δημιουργήθηκε το 1997 στο Bordeaux της Γαλλίας, με το όνομα “Gorgasm”. Με την πάροδο των χρόνων τα line up άλλαζαν, καθώς πειραματίζονταν με διάφορους συνδυασμούς μέχρι να καταλήξουν στον κατάλληλο, αν και κανένα από τα παρόντα μέλη δεν ανήκει στο αρχικό line up. Έπειτα, μετονομάστηκαν σε Gorod, προκειμένου να αποφύγουν το μπέρδεμα με την ομότιτλη μπάντα από το Chicago.

Το άλμπουμ, λοιπόν, ξεκινάει δυναμικά με το κομμάτι “Disavow Your God”, αλλά θα πρότεινα να αποφύγει κανείς το κομμάτι (μακάρι να ήταν το μοναδικό που κανείς πρέπει να αποφύγει!). Με το που άρχισαν να ακούγονται οι πρώτες κιθάρες σκέφτηκα: ποιος έχει δυναμώσει τόσο πολύ την ένταση του Nintendo;;; Αμέσως όμως προσαρμόστηκα στην πραγματικότητα και συνειδητοποίησα ότι ο ήχος του Nintendo έβγαινε μέσα από τα ίδια μου τα ηχεία! Ήλπιζα ότι το δεύτερο “Programmers Of Decline” και τρίτο κομμάτι “Diverted Of Senses” θα μου προσέφεραν κάποια ανακούφιση, όντας φανερά πιο ρυθμικά σε σχέση με το πρώτο. Απογοήτευση! Είπαμε… παίζουμε death technical metal, αλλά μέχρι ένα σημείο! Όλα τα κομμάτια ξεκινάνε με ασήμαντα riffs και μέχρι το τέλος κάθε κομματιού έχουν ‘εκτελέσει’ τη μουσική συνείδηση στο έπακρο! Εδώ υπάρχει τόση φλυαρία που ακόμα και ο μεγαλύτερος φανατικός κουτσομπόλης θα βαριόταν να ακούσει όλο το δίσκο! Επιπλέον, όλα μα όλα τα τραγούδια σχεδόν κινούνται στο ίδιο μήκος κύματος, με το ίδιο στυλ φωνητικών, το κλασσικό Donkey Kong να παίρνει φωτιά, με αποτέλεσμα όλα τα tracks να φαίνονται σαν ίδια. Εντύπωση μου έκανε το ύφος που επέλεξαν να δώσουν οι Γάλλοι στο “Splinters Of Life”, στο οποίο έδωσαν έναν πιο συμφωνικό χαρακτήρα που κάνει τη διαφορά σε όλο το track list. Ομολογώ ότι ένα από τα κομμάτια που (κυριολεκτικά) έχουν πλάκα είναι το “Guilty Of Dispersal”, το οποίο ξεκινάει με ένα πολύ groovy συντονισμό μπάσου, drums και κιθάρας. Ακόμα μια έκπληξη αποτελεί το “Waterseed”, το οποίο έχει μια αρκετά συμπαθητική jazz εισαγωγή αλλά… για ακόμα μια φορά το κομμάτι καταριούνται τα υποτιθέμενα ‘υποχθόνια’ φωνητικά του τραγουδιστή Guillaume και η επιρροή του Malmsteen που κυλά στις φλέβες των κιθαριστών. Όχι ότι έχω κάτι με τον συγκεκριμένο καλλιτέχνη, αλλά αρκετά περίπλοκη είναι η μουσική των Gorod, ας μην την περιπλέκουν περισσότερο.

Μέχρι το τέλος του δίσκου σωτηρία δεν υπήρξε. Το Nintendo πήρε φωτιά αλλά οι Gorod δεν έχουν ανακαλύψει ακόμα το Playstation μπας και γίνουν λίγο αθόρυβοι βρε αδερφέ! Αρκετά!