Μετά το “Bleed The Filth” του 2007, που προβλημάτισε με τα φωνητικά αλλά εντυπωσίασε με τα μουσικά του θέματα, το σχήμα του Dino Cazares και του Tim Yeung επιστρέφει. Το κόλλημα του Cazares με την εναλλαγή καθαρών και ‘άγριων’ φωνητικών από τους Fear Factory είχε αποδυναμώσει πολύ το άλμπουμ εκείνο γιατί, πέρα από τη σωστή μουσική, τι σχέση μπορεί να είχε ο Cummings με τον Burton C. Bell;;;

Ο νέος Travis Neal, δυστυχώς, είναι ακόμα χειρότερος στα καθαρά του φωνητικά. Πάλι αυτά τα κλασικά, ‘λελέδικα’, αμερικάνικα φωνητικά του σωρού ακούγονται δίπλα σε μακελειά από τρελά riff κι ακόμη πιο τρελή δίκαση. Ο δίσκος, όπως και ο πρώτος, θα προσέφερε επανάσταση στο χώρο αν είχε σωστά φωνητικά. Τα εκπληκτικά riff του Μεξικανού θα έφτιαχναν επικούς νέους Fear Factory δίσκους (όχι σαν τους τελευταίους τους δηλαδή…) ενώ ο Tim Yeung (πρώην Hate Eternal) δε θα μπορούσε να είναι πιο αμείλικτος. Αλλά πόσο σοβαρό μπορεί να είναι το άκουσμα τυπικών emo φωνητικών σε κάποιες στιγμές που γίνεται χαλασμός; Ας ούρλιαζε όλη την ώρα ή έστω να τηρούσε τα σοβαρά, καθαρά που ακούγονται στο “Anarchaos”, για παράδειγμα.

Έτσι, λοιπόν, απομείναμε να περιμένουμε το νέο δίσκο των Fear Factory, μετά την επιστροφή του Cazares και τις προσθήκες Stroud / Hoglan στο rhythm section. Χωρίς παρεξηγήσεις, σ’ όσα κομμάτια ο ‘λελές’ μας αφήνει ν’ απολαύσουμε το ‘πολυβόλο’, δε μένει τίποτα όρθιο. Απλά τα emo του δεν κολλάνε, τέλος!