Το προηγούμενο  άλμπουμ των Νεοϋορκέζων “No End In Sight” ήταν το ναδίρ τους κι η ευχή στο τότε review ήταν να τα παρατήσουν. Όσα είχαν καταφέρει μέχρι το millennium γκρεμίστηκαν σιγά - σιγά κι έγιναν ερείπια του μοντέρνου metalcore. Δεν ήταν τυχαίο πως στο καλύτερο κομμάτι εκείνου του άλμπουμ (Phoenix Rising) συμμετείχε ο Rob Barrett (Cannibal Corpse / Malevolent Creation). Ωστόσο, ο Gary Meskil με τον Tom Klimchuck δε λένε να τα παρατήσουν κι έτσι φτάσαμε στη δέκατη τρίτη κυκλοφορία τους.

Το “Absolute Power” έχει τέλεια, όπως πάντα, παραγωγή και δείχνει το σχήμα ν’ ανεβάζει στροφές. Ο Rick Halverson έχει γεμίσει με ασταμάτητη δίκαση τα περισσότερα κομμάτια και σε συνδυασμό με τα thrash riff ακούμε εκρηκτικές στιγμές (άκου τα Unrestrained, Hate Coalition, Stand My Ground). Η μπάντα χρησιμοποιεί χορωδιακές φωνητικές μελωδίες παρά τα απαράδεκτα ‘νεοαμερικανικά’ των προηγούμενων δίσκων και τουλάχιστον η δύναμη δε χάνεται στην πορεία. Αυτά που θα πάρετε από το άλμπουμ είναι μοντέρνα crossover κομμάτια που έχουν ευκολομνημόνευτα ρεφραίν, κάποιες φοβερές, ρυθμικές στιγμές και άψογο drumming σε thrash περιτύλιγμα. Ναι, αρχίστε να ψιλοξεχνάτε το hardcore όταν αναφέρεστε στους Pro – Pain, αν δεν το έχετε κάνει ήδη. Η συμμετοχή του Schmier στο “Stand My Ground” το επιβεβαιώνει.

Από την  άλλη το άλμπουμ δεν εντυπωσιάζει ούτε προσφέρει καινοτομίες στο  crossover του hardcore με το thrash metal (με rock ‘n’ roll ψήγματα) ενώ και τα περισσότερα κομμάτια μπορεί να διχάσουν. Γυρνάμε τους αντίχειρες προς τα επάνω αλλά σε καμιά περίπτωση δε θα εκραγούμε όπως κάναμε με τις 90s δουλειές τους. Όταν φτάνεις στον πάτο μόνο προς τα επάνω μπορείς να πας. Το θέμα είναι αν μπορείς να ξαναπάς στην κορυφή.