Ναι, οι Lynyrd Skynyrd μάλλον είναι το μεγαλύτερο και πιο πετυχημένο συγκρότημα στην ιστορία του Southern Rock. Σίγουρα οι Outlaws και οι Blackfoot (στην πρώτη περίοδό τους, κυρίως) ακολουθούν κατά πόδας. Εννοείται ότι πολλά οφείλονται στους Allman Brothers, τους Canned Heat, τους Black Oak Arkansas, τους Credence Clearwater Revival μέχρι και τους Eagles για την αναγνώριση και μουσική “κατοχύρωση” του Αμερικάνικου αυτού ιδιώματος. Είναι, παραταύτα, κάπως περίεργο το να μην αναφέρονται συχνά και μπάντες σαν τους Molly Hatchet, μιας και το συγκρότημα από το Jacksonville της Florida είχε και ακόμα έχει σημαντική συνεισφορά όχι μόνο στο Southern Rock αλλά και στην εν γένει Αμερικάνικη μουσική κουλτούρα.

Η Molly Hatchet ήταν μια ιερόδουλος που συνήθιζε να ακρωτηριάζει και να αποκεφαλίζει τους “πελάτες” της μετά τη “δουλειά”...άουτς, δηλαδή! Βάζοντας τις βάσεις από το 1975, οι Molly Hatchet δραστηριοποιήθηκαν αρκετά γρήγορα δισκογραφικά και  - αφού ηχογράφησαν μια σειρά από demos στα studios των Lynyrd Skynyrd – κυκλοφόρησαν μία πλειάδα πολύ καλών άλμπουμς από την Epic σχεδόν κάθε χρόνο την περίοδο 1978-1984. Κάπως πιο σκληρή από το ‘κλασσικό’ Southern Rock μοτίβο, με δυνατές κιθάρες, η μουσική των Molly Hatchet εκτιμήθηκε δεόντως εκτός από τους εραστές του Νότου και από τους πιο σκληροτράχηλους hardrockers αλλά και κλασσικούς metalheads. Σ’ αυτό σίγουρα συνεισέφεραν και τα επικής θεματολογίας πασίγνωστα πλέον εξώφυλλα της μπάντας με τον ‘σήμα κατατεθέν’ πολεμιστή (έργα κατά κανόνα του Frank Frazetta, γνωστού και για τις δουλειές του από τους Nazareth και Dust μέχρι και τους Yngwie Malmsteen και Wolfmother).

Με ασταμάτητες εναλλαγές στο lineup και κάποιες περιόδους δισκογραφικής αδράνειας, οι Molly Hatchet επανήλθαν στο προσκήνιο από τα μέσα των 90s και επαναεδραιώθηκαν στην Αμερική αλλά και στην κεντρική Ευρώπη, απ’ ότι φαίνεται από τη δημοτικότητα των shows τους αλλά και το δισκογραφικό συμβόλαιο με τη γερμανική SPV. Τα “Devil’s Canyon” (1996), “Silent Reign Of Heroes” (1998), “Kingdom Of XII” (2000) και “Warriors Of The Rainbow Bridge” (2005) σίγουρα απεδείχθησαν καλή συντροφιά για όσους γνώρισαν τους Molly Hatchet στη δεύτερη αυτή νεότητά τους (ο κιθαρίστας Dave Hlubek είναι το μοναδικό original μέλος, αν και είχε αποχωρήσει και αυτός κάποια στιγμή!) αλλά και όσους ποτέ δεν σταμάτησαν να εκδηλώνουν την αγάπη τους σε ένα πολύ τίμιο – κατά τα γεγονότα – συγκρότημα.

Το “Justice”, περνώντας στην καινούρια δουλειά του Αμερικάνικου σεξτέτου, κινείται στο ίδιο μήκος κύματος με τους νεότερους προκατόχους του. Οι Molly Hatchet δείχνουν να έχουν πολλή όρεξη (και) σ’ αυτό το δίσκο, παίζοντας πότε δυνατά και με ευθείς δόσεις Rock ‘n’ Roll διάθεσης και πότε μελωδικά πατώντας σε μινόρε Hard Rock μονοπάτια. Η διάρκεια του CD πιθανότατα να καταστεί αρνητικός παράγοντας για μη ορκισμένους οπαδούς καθώς – γι αυτούς – 66 λεπτά ίσως φανούν πολλά. Γεγονός είναι πάντως ότι η ώρα περνάει εύκολα και δε θα έλεγα ότι υπάρχουν κουραστικές στιγμές, κι ας βλέπουμε π.χ. τρία οκτάλεπτα κομμάτια στο tracklist. Η μη-κόπωση μάλλον έχει να κάνει και με τη συνθετική μαεστρία των Molly Hatchet, οι οποίοι επιπλέον έχουν κάνει και μια πολύ καλή κατανομή στο CD δημιουργώντας συγκερασμούς διαθέσεων με τελικό αποτέλεσμα την ολική ικανοποίηση του συνειδητού φίλου του συγκροτήματος. Για όσους εκτιμούν και τη στιχουργική δεινότητα  της μπάντας ας αναφέρουμε απλά και όμορφα ότι όλα είναι πάλι εδώ. Εμπειρίες, όνειρα, το φευγιό του ανθρώπου, η ανέμελη διασκέδαση...

Με δυνατά solos, αυθεντική μουσική και μια ατμόσφαιρα ειλικρινούς μουσικής ταυτότητας, οι Molly Hatchet βροντοφωνάζουν “παρών!” διανύοντας την τέταρτη δεκαετία της καριέρας τους. Αν σας γοήτευε ανέκαθεν η κλασσικότητα δίσκων σαν τα “Flirtin’ With Disaster”, “Beatin’ The Odds” και “No Guts…No Glory” και έχετε από τότε να παρακολουθήσετε τα μουσικά δρώμενα της μπάντας έχετε υπόψιν ότι δεν τίθεται καν θέμα ότι κάποιος αλλαξοπίστησε...no way! Μιλάμε, είπαμε, για μια από τις πιο τίμιες μπάντες του Southern (και όχι μόνο) Rock. Στην υγειά μας, λοιπόν, και πάντα τέτοια!