Το ποιος είναι ο 45χρονος πλέον Slash και τι έχει κάνει στη ζωή του ως μουσικός μάλλον το γνωρίζουν και οι πέτρες. Μια πολύ συμπαθής φυσιογνωμία (που ταιριάζει και στο ρητό “όσο λιγότερο μιλάς τόσο περισσότερο κερδίζεις”) με μοναδικό προφίλ και παίξιμο, ο Slash έχει χειροκροτηθεί  για μια πλειάδα πραγμάτων και έχει κατηγορηθεί για ελάχιστα εώς και τίποτα ίσως. Βάσει αυτού του γεγονότος και μόνο, η κυκλοφορία του πρώτου του ομότιτλου album σαν solo δουλειά παρέχει ένα a priori ελάχιστο πλαφόν συμπάθειας από τους κριτικούς. Μαζί με τον κυκεώνα συμμετεχόντων που ευλαβικά εισάκουσαν το κάλεσμα του κατσαρομάλλη Αμερικανο-Βρετανού κιθαρίστα (πραγματικό όνομα: Saul Hudson) πιστεύω ότι θα είναι σπάνιο φαινόμενο να βρεθεί μια “κακή” αξιολόγηση του “Slash”.

Οπότε: τα δύο άνωθι καταγεγραμμένα γεγονότα από μόνα τους αποτελούν και αντίστοιχα πανίσχυρα promotional tools σε καιρούς σχετικά ζοφερούς για τη Μουσική Βιομηχανία. Προσθέτουμε και το γεγονός ότι το “Slash” κυκλοφόρησε (και) σαν ‘συνημμένο’ CD σε μια τελευταία έκδοση του παγκοσμίου κύρους και εμβέλειας περιοδικού Classic Rock και δεν είναι δα και καμιά μεγάλη επιστήμη να φανταστεί κανείς αν θα πάει καλά το εν λόγω άλμπουμ, κάτι το οποίο εννοείται ότι κι εμείς εδώ στο SolidRock.gr ευχόμαστε ολόψυχα. Να πάμε και στο ζουμί της υπόθεσης τώρα, όμως?

Το “Slash” είναι ένα καλό ευκολοάκουστο και ‘οικείο’ άλμπουμ που φλερτάρει με το γνήσιο Αμερικάνικο Rock/Hard Rock με κάποιες πιο μοντέρνες πινελιές και ένα υπόστρωμα Blues/Rock ‘n’ Roll σαν βάση. Η κιθάρα του Slash ‘βρωμάει’ από χιλιόμετρα και – για όσους έχουν ασχοληθεί μόνο με την Guns n Roses περίοδό του – πρέπει να αναφέρουμε ότι το διεγερτικό βρώμικο παίξιμό του στα πιο δυνατά κομμάτια ισορροπίζεται αποτελεσματικά από μια πιο bluesy/ατμοσφαιρική γνώση στα πιο χαλαρά τραγούδια του νέου του δίσκου. Αυτό, όμως, που μου έκανε τρομερή εντύπωση είναι το επίπεδο των τραγουδιών σαν συνθετικό αποτέλεσμα (κι ας έχουν ανακατευθεί διάφοροι μάγειροι στη σούπα, ή μήπως γι’ αυτό?). Δε θα έλεγα ότι πρόκειται για κάτι πειστικό, άντε ίσως σε σήμεια, με αποτέλεσμα το πιο σημαντικό – ή και μόνο – πράγμα που σου έχει μείνει στο τέλος να είναι πιθανότατα ότι απλά άκουσες ένα x δίσκο στον οποίο παίζει κιθάρα ο Slash. Οι πάμπολλες συμμετοχές (Ian Astbury, Ozzy Osbourne, Fergie, Myles Kennedy, Chris Cornell, Lemmy κλπ κλπ) για μένα δε σώζουν την κατάσταση. Ειδικές εκδόσεις, τώρα, ένα extra τραγούδι εδώ και άλλο ένα bonus εκεί θεωρώ ότι είναι ελάσσονος σημασίας στην παρούσα.

Χωρίς να σημαίνει ότι το “Slash” είναι κακό ή εκνευριστικό, έχω την αίσθηση ότι κυκλοφόρησε σαν ‘προωθητικό’ αποτέλεσμα και όχι σαν μουσική αιτία. Η λάμψη του, με άλλα λόγια, φαίνεται να πηγάζει από εξωγενείς παράγοντες. Αν, πάντως, τέτοια τραγούδια είχαν βγει από μια μικρού βεληνεκούς Αμερικάνικη μπάντα δε νομίζω ότι θα γέμιζαν για πάρτη τους ούτε δέκα γραμμές σε σελίδα δισκοκριτικής.