Μία περίεργη περίπτωση μπάντας, οι Giant, έχουν καταφέρει (και άξια) να δημιουργήσουν ένα καλό όνομα ανάμεσα σους φίλους της μελωδικής hard rock μουσικής, εμφανιζόμενοι (δισκογραφικά) αραιά και που, παρουσιάζοντας από πολύ καλά έως καλά albums, διατηρώντας το ενδιαφέρον γύρω από το όνομά τους εδώ και είκοσι τόσα χρόνια. Χωρίς, φυσικά, τον Alan Pasqua, που ασχολείται πλέον με διαφορετικά πράγματα, και με τον Dan Huff σε συνθετικό (και συμβουλευτικό…) ρόλο, με την προσθήκη του John Roth (Winger) στη σύνθεση, οι Giant επανέρχονται μέσω της Frontiers με ένα νέο album.

Οι Giant πρέπει να είναι από τα πλέον «πιστά» στον παραδοσιακό τους ήχο συγκροτήματα, καθώς από το πρώτο, κιόλας, κομμάτι (Believer), σε γυρνούν πίσω περί τα είκοσι πέντε χρόνια και τον κλασσικό μελωδικό ήχο των Αμερικανικών 80s. Αναμφίβολα, η συνθετική συνδρομή του Huff συνδέει την original Giant εποχή με τη σημερινή έκδοσή τους και με τη συνδρομή των Martensson and Sall (Eclipse and Work Of Art) κάνουν το όλο εγχείρημα να ακούγεται και κατά τι πιο φρέσκο.

Όλο αυτό το pure 80s ύφος πλανάται σε ολόκληρο το album και δεν υπάρχει λόγος να ασχοληθεί κανείς με κάθε κομμάτι ξεχωριστά. Από το ξεκίνημα μέχρι και το κλείσιμο του album οι συνθέσεις κρατούν ένα πολύ υψηλό επίπεδο, ακολουθώντας την κλασσική συνταγή. Εκμεταλλευόμενοι την ποιότητα των μουσικών, οι νέοι Giant δημιούργησαν ένα πολύ καλό AOR album που περιέχει όλα εκείνα τα στοιχεία που κάνουν μία τέτοια κυκλοφορία αξιόλογη. Και αν ένα ή δύο κομμάτια μέσα στο album δεν ακολουθούν, αυτό είναι μάλλον νομοτελειακό.

Το "Promise Land" είναι ένα album απαραίτητο για όλους τους fans των Giant, ακόμα και αν αυτοί οι Giant λίγη σχέση έχουν με αυτούς του 1989 και του 1992. Είναι ένα πολύ καλό album για όλους τους φίλους του καλού, παραδοσιακού AOR και ενώ δεν προσφέρει τίποτα καινούριο, προσφέρει αυτό που είναι απαραίτητο. Πολύ καλή μουσική.