Πολλοί είχαν απογοητευτεί από την διαρκώς μελωδικότερη προσέγγιση των Fear Factory από το “Obsolete” κι έπειτα. Ακόμα περισσότεροι  είχαν ξενερώσει με τις δύο δουλειές τους τη δεκαετία που έκλεισε (“Archetype”, “Transgression”) ή καλύτερα τις δουλειές των Fear Factory χωρίς τον Dino Cazares. Η είσοδος του τεράστιου (κυριολεκτικά και μεταφορικά…) Gene Hoglan στη θέση του Raymond Herrera κι η επιστροφή του Cazares ήρθαν να βάλουν τα πράγματα στη θέση τους.

Το άλμπουμ είναι ό,τι πιο επιθετικό έχει κυκλοφορήσει το συγκρότημα εδώ και 15 χρόνια κι ίσως μια επιστροφή στο βίαιο ύφος του “Demanufacture”, του καλύτερου, κατά γενική ομολογία, δίσκου τους. Κομμάτια όπως το ομώνυμο, το “Fear Campaign” ή το “Powershifter” ‘θερίζουν’ τα πάντα στο πέρασμά τους με τα τρομερά riff του Cazares να δημιουργούν ένα πανίσχυρο τείχος με το, καλύτερο αυτή τη στιγμή, rhythm section (Hoglan και Stroud παίζουν χρόνια μαζί, βλ. Strapping Young Lad π.χ.) στον ακραίο ήχο. Ακούστε τις ιδέες στο “Christploitation” π.χ. για να καταλάβετε ότι η μπάντα έχει και πάλι μια εμπνευσμένη συνθετικά ομάδα. Ο παραγωγός Rhys Fulber είναι δίπλα τους κι ο Burton C. Bell έχει ξανά το μουσικό χαλί για να απλώσει τα εκπληκτικά φωνητικά του, κάτι που κάνει με τον καλύτερο τρόπο.

Όσοι είχατε ξεγράψει τους Fear Factory να είστε σίγουροι ότι θα περάσετε πάρα πολύ καλά με το “Mechanize”. Αν και υπάρχουν αρκετά, σκοτεινά σημεία στον τρόπο απομάκρυνσης των δύο προηγούμενων μελών (Wolbers – μπάσο / κιθάρα μετά τη φυγή του Cazares και Herrera - τύμπανα), τουλάχιστον από τη δικιά τους πλευρά της ιστορίας, πιθανότατα η νομική οδός κατοχυρώνει αυτή την εκδοχή των cyber metallers ως τη νόμιμη. Γεγονός είναι ότι τα δύο ιδρυτικά μέλη Bell και Cazares είναι πάλι μαζί. Όπως και να ’χει το πράγμα, μπορείτε στις 9 Φλεβάρη, αν δεν κάνω λάθος, να ‘τσιμπήσετε’ μια από τις καλύτερες κυκλοφορίες της χρονιάς από το δισκοπωλείο!