Μερικές φορές το να αναφέρεις ότι μια  μπάντα αποτελείται από μουσικούς  που είναι ήδη γνωστοί στα  μεταλλικά σαλόνια μπορεί να προκαλέσει το αντίθετο από το επιθυμητό αποτέλεσμα. Αυτό σημαίνει ότι ο πήχης μπαίνει πιο ψηλά από το επίπεδο που μπορεί να φτάσει η εκάστοτε κυκλοφορία. Το αποτέλεσμα είναι ο ακροατής να απογοητεύεται και να “θάβει” το δίσκο ο οποίος δεν κατάφερε να “ακουμπήσει” το επίπεδο των μουσικών που συμμετέχουν.

Κάτι  τέτοιο συμβαίνει με την παρθένα κυκλοφορία της Αμερικάνικης μπάντας που ακούει στο όνομα Angels Of Babylon. Οι πληροφορίες για το εν λόγω σχήμα υπογραμμίζουν το ενδοξότατο παρελθόν του Dave Ellefson (χρειάζεται να αναφέρω μπάντα;) και του Rhino. Για τους αδαείς και τους non-true μεταλλάδες πρέπει να αναφέρω ότι ο κύριος Rhino είχε κάτσει στη θέση του Scott Columbus πίσω από τα ντραμς των Manowar την περίοδο του “Triumph Of Steel”.  Βλέποντας τη σύνθεση της μπάντας πολλά ερωτηματικά γεννήθηκαν στον μυαλό μου σχετικά με την μουσική κατεύθυνση. Μήπως επρόκειτο για true metal κυκλοφορία με εμφανείς Manowar αναφορές; Ή μήπως κάτι κοντά στους Megadeth της “Rust In Peace” ιστορικής εποχής; Και έτσι λοιπόν έβαλα τον πήχη πολύ ψηλά και δεν άφησα τους Angels Of Babylon το παραμικρό περιθώριο να προσπαθήσουν να τον φτάσουν. Ο δίσκος έχει εμφανή power Metal κατεύθυνση με ισχυρό το μελωδικό προφίλ που παίρνει σάρκα και οστά από  τα πλήκτρα που ντύνουν τα ρυθμικά μέρη του άλμπουμ. Ο τραγουδιστής των Angels Of Babylon, David Fefolt, έχει μια καθ' όλα αξιόλογη φωνή που κινείται στις περιοχής του πενταγράμμου μεγάλης συχνότητας με μια χρειά που αφενός ταιριάζει “κουτί” στον ήχο του δίσκο αφετέρου δε χαρακτηρίζεται προβλέψιμη και όχι τόσο πρωτότυπη. Βασικά, αυτό δεν ισχύει μόνο στα φωνητικά αλλά και στη μουσική. Είναι δηλαδή μια “κλασσική” Power Metal κυκλοφορία με όλα τα στοιχεία που όλοι μας ξέρουμε ότι θα βρούμε και θα ακούσουμε πατώντας το play. Αυτό βέβαια δεν είναι απαραίτητα κακό με την έννοια ότι ένα σεβαστό κομμάτι της μεταλλικής κοινότητας αρέσκεται σε τέτοια ακούσματα και δεν έχει κανένα πρόβλημα να ακούει κάτι όχι και τόσο πρωτότυπο. Επίσης, οφείλω να ομολογήσω ότι τα Royal Hunt περάσματα με τα χαρακτηριστικά περάσματα από τα πλήκτρα δεν με άφησαν παγερά αδιάφορη. Υποβόσκει δηλαδή ένα progressive προφίλ που δίνει μια δυναμική στα τραγούδια που γενικά το παλεύουν να ξεφύγουν από τα τετριμμένα Power Metal cliché. 

Όπως  εύκολα γίνεται κατανοητό η ύπαρξη του Ellefson δεν γίνεται αισθητή ούτε στο ελάχιστο σε αντίθεση με αυτή του Rhino που κάνει τα “δικά του” πίσω από το drum kit του. Άξια αναφοράς είναι και η δουλειά στις lead κιθάρες όπου τα δάχτυλα του Ethan Brosh ταλαιπωρούν τις χορδές με απανωτές αλλαγές στις κλίμακες αλλά και με πολύ καλά σόλο. Όπως και προανέφερα, ο δίσκος ανήκει σε εκείνη την κατηγορία όπου το επίπεδο των μουσικών είναι δυσανάλογα ψηλό με αυτό των συνθέσεων που συνολικά δεν έχουν και πολλά να πουν. Για την αγορά του εν λόγω πονήματος προτείνεται η δειγματοληπτική ακρόαση από το myspace (www.myspace.com/officialangelsofbabylon) της μπάντας προς αποφυγή άχρηστης δαπάνης. Άλλωστε ζούμε και σε δύσκολες εποχές...