Στο άκουσμα του ονόματος της μπάντας από την Νέα Υόρκη οι θύμησες από τη μοναδική εν Ελλάδι συναυλία με κατακλύζουν προκαλώντας ψυχογενείς πόνους στο λαιμό μου από το ακατάπαυστο headbanging εκείνης της βραδιάς. Αξίζει να σημειώσω ότι δεν ήμουν σε καμία περίπτωση προετοιμασμένη γι’ αυτό που ακολούθησε την άκρως πορωτική εισαγωγή του “Necroshine” με τα strobe lights και την κατοπινή είσοδο του αγέραστου Blitz. Οι Destruction  που ακολούθησαν είχαν πραγματικό πρόβλημα γιατί είχαν μπροστά τους ένα εξουθενωμένο κοινό...

Οι Overkill λοιπόν μετά το ναυάγιο της συνεργασίας τους με την Bodog Music - λόγω της απόλυσης των αδερφών Zazula από την εν λόγω εταιρία – επιστρέφουν με νέο δίσκο και νέο συμβόλαιο με την Nuclear Blast (σαν πολλές μπάντες δεν έχουν υπογράψει αυτοί τελευταία;). Το όνομα του δίσκου “Ironbound” και η μουσική του κατεύθυνση καθαρό / πορωτικό Thrash με ήχο τόσο συμπαγή που θα κάνει τον γρανίτη να κοκκινίσει από ντροπή. Το “Immortalis” δεν κατάφερε να με κερδίσει και για να είμαι ειλικρινής δεν πολυ-έπαιξε στο πικάπ μου (ναι, υπάρχουν ακόμα βινύλια). Αλλά το “Ironbound” με κέρδισε από τα πρώτα δευτερόλεπτα του “The Green And Black”, όπου ο κλασσικός "D.D." Verni ήχος στο μπάσο χαμογελά χαιρέκακα καλωσορίζοντας τις κιθάρες που σιγά σιγά χτίζουν τον όγκο που ακούει στον όνομα Overkill. Η φωνή και οι κραυγές του Blitz βασανίζουν τα twitter των ηχείων ενώ τύμπανα και μπάσο θα σας στείλουν στον τεχνικό για αλλαγή μεμβράνης στα woofers. Αυτό που πραγματικά με συγκλόνισε ακούγοντας το “Ironbound” είναι ο ρόλος της κιθάρας. Τα riffs είναι το λιγότερο καταπληκτικά και επαναπροσδιορίζουν τον Thrash ήχο της μπάντας θυμίζοντας ημέρες “Necroshine” και “Horroscope.” Είναι φανερό ότι η μπάντα μπήκε στο στούντιο με όλη την ορμή που της έδωσε η περιοδεία με τους Exodus και την επαφή με το κοινό που όπως φαίνεται ξανα-ανακαλύπτει μια σκηνή που δεν είχε και πάρα πολλά να πει την προηγούμενη δεκαετία. Το ομώνυμο τραγούδι είναι άλλος ένας headbanging ύμνος με μια “γέφυρα” που σπάει κόκαλα και μας οδηγεί σε ένα 100%  πορωτικό ρεφρέν (μετρήστε πόσες φορές θα πω “πορωτικό” σε αυτό το review).

Οι Overkill ακούγονται απίστευτα ανανεωμένοι και αποδεικνύουν άλλη μια φορά ότι – δυστυχώς – μόνο η παλιές καραβάνες μπορούν να κερδίζουν τη χαμένη δύναμη της σκηνής του Metal και να παραμερίσουν όλα τα metalcore παραπροϊόντα που μαστίζουν την αγορά και αποπροσανατολίζουν τους νέους μεταλλάδες. Το “Ironbound” έχει και τις σκοτεινές στιγμές του που εμφανίζονται με τον συγκλονιστικό ήχο του μπάσου και ‘ανοίγουν’ τραγούδια όπως το “The Goal Is Your Soul” και το “The Head And Heart”. Τα εύσημα εδώ πρέπει επίσης να αποδοθούν και στον ΤΕΡΑΣΤΙΟ Peter Tägtgren που έκανε τα “δικά του” πίσω από την κονσόλα μίξης δίνοντας τον ήχο που ακριβώς χρειάζονται οι Overkill. Πραγματικά δύσκολα θα ακούσετε αυτόν τον δίσκο έχοντας το volume κάτω από τη μέση.

Δεν έχω να προσθέσω τίποτα άλλο εδώ. Ο δίσκος έχει κερδίσει ήδη μια θέση στα καλύτερα του 2010 (τότε θα βγει) και θα διδάσκει σε πολλούς τι εστί Thrash και πώς ακριβώς παίζεται.