Πολλές μπάντες γεννιούνται από αποχωρήσεις και τροφοδοτούνται από κόντρες. Λίγες όμως φτάνουν να ηγούνται μίας ολόκληρης σκηνής. Μία από αυτές είναι και οι Gamma Ray.

Το 1989 και ενώ οι Helloween μεσουρανούν, έχοντας κυκλοφορήσει το “The Keeper Of The Seven Keys Part II” και περιοδεύοντας με ονόματα όπως  οι Iron Maiden, Anthrax και Exodus, o Kai Hansen ανακοινώνει την αποχώρηση του από το συγκρότημα για διάφορους λόγους μεταξύ των οποίων το ότι δεν άντεχε άλλο τις περιοδείες.

Κι όμως, αμέσως μετά την αποχώρηση του ο δραστήριος Hansen δεν μένει άπραγος. Εκτός από την συνεργασία του με τους Blind Guardian στο “Follow The Blind” στρατολόγησε τους Ralf Scheepers στα φωνητικά (στον οποίο μάλιστα είχε προτείνει και την θέση του τραγουδιστή στους Helloween πριν τον Michael Kiske), Uwe Wessel στο μπάσο και  Mathias Burchardt στα drums. Με το lineup συμπληρωμένο η μπάντα χρειαζόταν όνομα.  Το Gamma Ray προέρχεται από τραγούδι των Γερμανών progressive rockers Birth Control τους οποίους ο Kai είχε δει live στο διάστημα από την αποχώρηση του από του Helloween και την δημιουργία του νέου του σχήματος.

Το 1990 κυκλοφορεί το ντεμπούτο άλμπουμ της μπάντας “Heading For Tomorrow”. To όλο εγχείρημα δεν επρόκειτο να αποτελέσει τίποτα παραπάνω από project του ενός δίσκου για τους Hansen και Scheepers, κάτι που καταμαρτυρείται από το εξώφυλλο του δίσκου όπου απεικονίζονται μόνο ο Kai και ο Ralf. Ηχητικά το άλμπουμ έφερνε σε Helloween της εποχής του “Walls Of Jericho” και “Keeper Of The Seven Keys Part I”.  Ο ήχος αυτός και το γεγονός ότι οι Helloween την ίδια ήταν ανενεργοί λόγω προβλημάτων με την δισκογραφική τους, μαζί με την κριτική και εμπορική επιτυχία του δίσκου, δημιούργησε τη βάση ώστε οι Gamma Ray να γίνουν κανονικό σχήμα με την αντικατάσταση του Buchardt στα drums από τον Uli Kusch και την προσθήκη του Dirk Schlächter ως δεύτερου κιθαρίστα.

Με την σύνθεση αυτή κυκλοφορούν πρώτα το EP “Heaven Can Wait” τον ίδιο χρόνο και αργότερα το “Sigh No More” το 1991. Το άλμπουμ αυτό, αν και πιο εμπορικό σε ήχο από τα υπόλοιπα των Gamma Ray και πριν και μετά, ανέβασε κι άλλο το προφίλ της μπάντας.  Αν και κομμάτια σαν το “Rich And Famous” , “Father And Son” και “One With The World” είναι όντως πιο εμπορικά , τραγούδια σαν το “Changes”  δε γράφονται συχνά. Επίσης ήταν και το πρώτο άλμπουμ στο οποίο άρχισαν να διαφαίνονται οι επιρροές που είχαν τόσο ο Hansen όσο και ο Scheepers από τους Judas Priest.

Δύο χρόνια αργότερα οι Gamma Ray παρουσιάζουν τον δίσκο ο οποίος έμελε να είναι ο τελευταίος με τον Ralf Scheepers, το “Insanity And Genius”. Ίσως λόγω των εσωτερικών προβλημάτων (οι Uli Kusch και Uwe Wessel αντικαθιστούνται από τους Thomas Nack και Jan Rubach αντίστοιχα) οι Rays δεν κατάφεραν αυτή τη φορά να αποδώσουν ανάλογα με τις εντυπώσεις που είχαν αφήσει από προηγούμενες δουλειές. Ο ήχος αλλάζει και σε αυτό το δίσκο και τα τραγούδια είναι πολύ πιο επικά και λιγότερο χαρούμενα από το “Sigh No More”. Βεβαίως αυτό δεν σημαίνει ότι ο δίσκος δεν έχει κομμάτια άξια αναφοράς. Το “Tribute To The Past” μάλιστα,  συγκαταλέγεται ανάμεσα στα πιο αγαπημένα κομμάτια των οπαδών του συγκροτήματος, ενώ το “Heal Me” στο οποίο τραγουδάει ο Kai Hansen και όχι ο Scheepers ίσως να ήταν προφητικό.

Η αποχώρηση του Scheepers από τους Gamma Ray, μπορεί να σόκαρε πολλούς από τους οπαδούς, αλλά για την μπάντα ήταν δεδομένη για αρκετό καιρό. Πέρα από την γεωγραφική απόσταση που τους χώριζε (ο Scheepers κατοικούσε μακριά από το Αμβούργο που ήταν η βάση της υπόλοιπης μπάντας) καταλυτικό ρόλο έπαιξε η απόφαση ενός άλλου τραγουδιστή να αποχωρήσει από το συγκρότημα του. O Scheepers δεν είχε κρύψει ποτέ την λατρεία του για τους Judas Priest και τώρα με τον Rob Halford να έχει φύγει, θεώρησε ότι του δίνεται η ευκαιρία να πραγματοποιήσει το όνειρο του.

Παρ’ όλα αυτά η απόφαση του Kai Hansen να αναλάβει και πάλι τα φωνητικά, κάτι που είχε να κάνει από τον πρώτο δίσκο των Helloween το 1987, ήταν αυτή που γρήγορα έσβησε τις αμφιβολίες των οπαδών της μπάντας.

Κι αν υπήρχαν ακόμα κάποιοι δύσπιστοι, οι πρώτες νότες του “Rebellion In Dreamland”, του εναρκτήριου τραγουδιού από το “Land Of The Free” τους αποστόμωσαν. Μέσα σε 5 χρόνια οι Gamma Ray έφτασαν στο απόγειο της δημιουργικότητας τους. Το “Land Of The Free” σαν τυφώνας σαρώνει τα πάντα στο περασμά του, κηρύσσεται δίσκος της χρονιάς από σχεδόν όλο τον μεταλλικό τύπο, σπάει ρεκόρ πωλήσεων όσο αφορά τους δίσκους των Gamma Ray και σηματοδοτεί κατά πολλούς κριτικούς τον «δίσκο ορισμό του power metal». Από την αρχή του ο δίσκος περιέχει διαμάντια, οπότε δεν έχει νόημα να αναφέρουμε μεμονωμένα κομμάτια. Το full tracklist είναι: “Rebellion in Dreamland", "Man on a Mission", "Fairytale", "All of the Damned", "Rising of the Damned", "Gods of Deliverance", "Farewell", "Salvation's Calling", "Land of the Free", "The Saviour", "Abyss of the Void", "Time to Break Free", "Afterlife" και κάθε ένα από αυτά αποτελεί ένα διαμάντι του Ευρωπαϊκού metal. Ξεχωριστή αναφορά θα πρέπει να γίνει μόνο στο “Time To Break Free” αφού αυτό το κομμάτι επανενώνει τον Kai Hansen με τον Michael Kiske για πρώτη φορά μετά τους Helloween και ενώ ο Kiske είχε δηλώσει ότι δεν σκοπεύει να ξανατραγουδήσει metal.  Επίσης άξια λόγου είναι η συμμετοχή του Hansi Kursch των Blind Guardian στα δεύτερα φωνητικά του άλμπουμ.

Το “Somewhere Out In Space” που ακολούθησε αποτέλεσε μία νέα περίοδο σταθερότητας για την μπάντα. Οι Jan Rubach και Thomas Nack δίνουν την θέση τους στους Dan Zimmermann και Dirk Schlächter, ενώ την θέση του τελευταίου στη κιθάρα και κατ’ επέκταση στα πλήκτρα αναλαμβάνει ο Henjo Richter. Η προσθήκη του τελευταίου μάλιστα επηρεάζει και τον ήχο των Gamma Ray ο οποίος εμπλουτίζεται περισσότερο με πλήκτρα σε αυτόν τον δίσκο. Το “Somewhere Out In Space” θα αποτελέσει μάλιστα τον πρώτο concept δίσκο του συγκροτήματος, με όλα τα κομμάτια να κινούνται γύρω από την ιδέα του διαστήματος. Αν και είναι δύσκολο για μία μπάντα να κυκλοφορήσει δύο συνεχόμενους δίσκους στο ίδιο υψηλό επίπεδο, οι Rays το καταφέρουν με αυτό το άλμπουμ χαρίζοντας μας κομματάρες όπως “Valley Of The Kings”, “Men, Martians And Machines” και βεβαίως το ομότιτλο. Εν τω μεταξύ το “Watcher In The Sky”, αποτελεί μέρος του πρώτου δίσκου των Iron Savior, ένα project που ξεκίνησε ο Kai Hansen με τον παιδικό του φίλο και γνωστό παραγωγό Piet Sielk και τον τοτε drummer των Blind Guardian, Τhomen Stauch. Eίναι και το μόνο κομμάτι του δίσκου που δεν τραγουδάει ο Kai.

Δύο χρόνια αργότερα, πιστοί στο ραντεβού τους οι Gamma Ray κυκλοφορούν το “Power Plant”. Ηχητικά το άλμπουμ ακολουθεί το ύφος που έχει καθιερώσει η μπάντα με τις δυο προηγούμενες κυκλοφορίες, με όλα τα μέλη να συνεισφέρουν στην σύνθεση των κομματιών. Αυτό οδηγεί σε μία ποικιλία υφών όπως φαίνεται αν συγκρίνει κανείς κομμάτια όπως “Send Me A Sign”, “Gardens Of The Sinner” και “Hand Of Fate”. Άλλο ένα αξιοσημείωτο σημείο είναι η επιλογή του κομματιού που διασκεύασαν οι Gamma Ray για αυτό το δίσκο.  Μέχρι τώρα οι διασκευές τους ήταν είτε από το ρεπερτόριο του ‘70s ροκ (Uriah Heep, Birtch Control) ή του metal (Judas Priest, Holocaust). Οπότε η επιλογή των Pet Shop Boys σίγουρα προκάλεσε εντύπωση. Παρ’ όλα αυτά οι Rays κερδίζουν και αυτό το στοίχημα και το “It’s A Sin” γίνεται άλλος ένας ύμνος των οπαδών του.

Τα δύο χρόνια ανάμεσα στο “Somewhere In Time” και το επόμενο studio άλμπουμ τους, βρίσκουν τους Gamma Ray να γιορτάζουν 10 χρόνια δισκογραφικής παρουσίας. Η κυκλοφορία ενός best of θεωρήθηκε απαραίτητη. Με δύο διαφορές όμως. Πρώτον, η επιλογή των κομματιών δόθηκε στους οπαδούς, με τον καθένα να δικαιούται να προτείνει τρία κομμάτια από το κάθε άλμπουμ. Δεύτερον, τα περισσότερα κομμάτια που τελικά μπήκαν στο best of επανηχογραφήθηκαν από την νέα σύνθεση των Hansen, Richter, Schlächter και Zimmermann. Επίσης κατά το διάστημα αυτό οι Kai Hansen και Dan Zimmermann συμμετέχουν στην ηχογράφηση του δεύτερου δίσκου των Iron Savior με τίτλο “Unification”.

To 2001 σηματοδοτεί την κυκλοφορία του “No World Order”, του έβδομου άλμπουμ των Gamma Ray και τρίτου με σταθερή σύνθεση της μπάντας. Ο δίσκος σηματοδοτεί την αλλαγή του ήχου του σχήματος και την στροφή προς το metal της δεκαετίας του ’80. Μάλιστα οι επιρροές ήταν τόσο έντονες που κριτικοί και ακροατές παρατήρησαν την καταπληκτική ομοιότητα του “Solid” με το “Rapid Fire” των Judas Priest. Στιχουργικά το άλμπουμ ασχολείται με την μάχη κατά της τυραννίας σε διάφορες μορφές, ενώ η εισαγωγή και το ομότιτλο κομμάτι αναφέρονται στους Illuminati.

Η απόσταση μεταξύ του “No World Order” και του “Majestic” ήταν αρκετά μεγάλη, τέσσερα χρόνια. Στο ενδιάμεσο αυτό διάστημα οι Rays κυκλοφόρησαν ένα live άλμπουμ, το “Skeletons In The Closet”. Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε σε Βαρκελώνη και Στρασβούργο κατά την διάρκεια της Skeletons In The Closet περιοδείας, στην οποία το συγκρότημα έπαιζε μόνο κομμάτια που είχαν επιλεχθεί από τους οπαδούς μέσω της ιστοσελίδας τους.

Το “Majestic” κυκλοφόρησε το 2005 και βρίσκει τον ήχο των Gamma Ray να κατευθύνεται προς πιο power metal μονοπάτια. Το “Blood Religion” γίνεται γρήγορα αγαπημένο των οπαδών και  το σχήμα βιντεοσκοπεί τη συναυλία του στο Μόντρεαλ του Καναδά για το “Hell Yeah! The Awesome Foursome” που κυκλοφόρησε το 2008.

 
Μετά τα sequel των Μetallica και Megadeth, οι Gamma Ray προχώρησαν την ιδέα λίγο παραπέρα με το “Land Of The Free II” του 2007. Αν και κοντά στο πρώτο Land Of The Free το δεύτερο ήταν σαφώς πιο επιθετικό σε παραγωγή με πολύ περισσότερα χορωδιακά σημεία. Δυστυχώς όμως δεν έφτανε το μεγαλείο του αρχικού. 

Όσο και να μην ικανοποίησε τους οπαδούς η κυκλοφορία του δίσκου, η περιοδεία που ακολούθησε θα τους άφηνε άναυδους. Κι αυτό διότι για πρώτη φορά θα είχαν την ευκαιρία να δουν Gamma Ray με Helloween στην ίδια σκηνή. Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο Kai Hansen μοιράζονταν στην σκηνή με τον Michael Weikath για πρώτη φορά μετά από 20 σχεδόν χρόνια, καθώς στο τέλος της κάθε συναυλίας ο Kai επανενωνόνταν προσωρινά με την παλιά του μπάντα για να παίξουν μαζί τα “I Want Out” και “Future World”.

Εν τέλει φτάνουμε στο 2010 και την κυκλοφορία του νέου studio άλμπουμ των Gamma Ray με τίτλο “To The Metal”, ενώ αναμένουμε τις επικείμενες  συναυλίες τους σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Ας ετοιμαστούμε όλοι για καλό δυνατό power metal !


_{Copyright © 2010-2011 solidrock.gr.}