Φαίνεται ότι ο συμπαθής (συμπαθέστατος) λευκός bluesman βρίσκεται σε οργασμό δημιουργικότητας αφού τα χτυπήματα είναι απανωτά. Μετά το εξαιρετικό Black Rock και το καταιγιστικό Black Country Communion, το «παιδί» θαύμα της νεότερης αμερικανικής blues εξακολουθεί να πυροβολεί κατά ριπάς, παρουσιάζοντας ένα ακόμα album, τιτλοφορούμενο Dust Bowl.

Αρχίζουμε όπως πρέπει… "Slow Train" με τίτλο και περιεχόμενο να ταιριάζουν απόλυτα στο πρόσφατης εσοδείας προφίλ του Bonamassa. Βαρύ και αργόσυρτο rock-blues και ο Joe αλυχτάει σαν πραγματικό τρένο με την μπάντα να ακολουθεί κατά… ρόδας.

"Dust Bowl" και επιστροφή στην Sloe Jin περίοδο διανθισμένη με τους ήχους του Black Rock, ρυθμικός και… lounge, πολύ ευχάριστο, ταξιδιάρικο και απόλυτα ταιριαστό για τίτλο album. Lead κιθάρες που έπονται της ατμόσφαιρας και του συναισθήματος που μένει  εν τέλει.

Και πάμε αλλού… Παρέα με τον John Hiatt, τους Dukes και άλλα νότια αρθρόποδα και με μια πιο southern rock’n’roll αισθητική, ταξίδι στο Tennessee με μια τεράστια Convertible Cadillac φέρουσα “Tennessee Plates”, ιδιοκτησίας Hiatt. Μια χαρά σου λέω!

Μικρό το διάλλειμα, επιστροφή στα blues και με το "Meaning Of The Blues", o Bonamassa παντρεύει το «παραδοσιακό» λευκό rock-blues με τους Black Sabbath (!). Ναι ακούστε τη χαρακτηριστική αποστροφή του κεντρικού riff και τα ξαναλέμε… Μακρόσυρτο solo σήμα κατατεθέν, διάρκεια ανάλογη και αποτέλεσμα εγγυημένο.

Στροφή στο δρόμο και πάμε πάλι πιο νότια, ίσια μέσα από βαμβακοφυτείες μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι, το "Black Lung Heartache" ροκάρει ανελέητα, δεν γκαζώνει αλλά ρολλάρει ελεύθερα.

Back to the Blues ξανά και "You Better Watch Yourself", ηλεκτρισμένο και κατάμαυρο, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο μέσα σε αυτό το δισκάκι, μέχρι στιγμής…

"The Last Matador of Bayonne", το πιο ατμοσφαιρικό κομμάτι του album, μπαίνει αργά, βαριά αλλά ήρεμα για να ξεσπάσει, πρόσκαιρα, μετά τη μέση σε ένα σπαρακτικό solo, κουβαλώντας μαζί του τον ήχο μιας απόμακρης τρομπέτας να κρατάει ολόκληρο το θεμέλιο μιας ιστορίας.

Κι επειδή το κόλπο των BCC έπιασε για τα καλά και μιας και υπάρχει συνέχεια σύντομα, ο Glenn Hughes κάνει παρέα στο Bonamassa σε μία ωραιότατη εκτέλεση του "Heartbreaker" των Free, εκεί κάπου στη μέση του album, πριν τα "No Love On The Street" και "The Whale That Swallowed Jonah," δίνοντας μαζί με αυτά μια πιο 70s rock ταυτότητα στο όλο πράγμα.

Αλλά μην ξεχνιόμαστε, ο Bonamassa είναι κατά βάση ένας αυθεντικός blues μουσικός και θα ήταν λάθος να ξεφύγει εντελώς. Σε αυτό τον βοηθά ο Vince Gill και το δικό του Sweet Rowena που είναι ότι πιο κοντινό στις ρίζες του Joe υπάρχει σε αυτό το album.

Το "Prisoner" κλείνει το Dust Bowl ιδανικά, αργά, μελαγχολικά και ατμοσφαιρικά αποτυπώνοντας αυτό που λέει καθόλη τη διάρκειά του ο Bonamassa.

Και τι είναι αυτό? Λοιπόν, αυτό που θέλει να πει είναι ότι το BCC project του άρεσε πολύ. Τόσο πολύ ώστε να αποτολμήσει μια ριζική αλλαγή στην προσέγγιση της ίδιας του της μουσικής. Γιατί αυτό το album είναι λιγότερο blues από ποτέ και περισσότερο ευρωπαϊκό από ποτέ, συμπεριλαμβάνοντας πράγματα και μουσικές που ο Bonamassa πάντα έκρυβε μέσα στις μελωδίες του αλλά που δεν τόλμησε ποτέ να φέρει σε πρώτο πλάνο. Μπορεί να θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς μπλουζίστες της γενιάς του, μπορεί το υπόβαθρό του να είναι μαύρο, (όπως καθενός bluesman που σέβεται τον εαυτό του), παρά ταύτα η λευκή blues άποψη των 70s ήταν πάντα υποβόσκουσα στη μουσική του. Τώρα, μετά από δέκα albums έχει πλέον κερδίσει το δικαίωμα να ανακατεύει τις επιρροές του όπως ακριβώς αυτός θέλει και αυτό είναι που κάνει εδώ και αυτό που θα κάνει από εδώ και στο εξής και για όσο αυτός αποφασίσει.